In de geur zacht van aanzet, maar in de mond presenteert de wijn zich meteen van z'n stoerdere kant, vrij pittig, met ook nog wat jeugdige tanninen. Daar hoort eten bij! Naarmate de wijn langer open is wordt ie steeds verleidelijker. Ondanks z'n kracht heeft ie in z'n stuctuur iets ranks, wat 'm heel plezierig maakt. Stevig, breed paars fruit met een goede frisheid. Een complete en karaktervolle wijn.

In het decennium dat we nu bijna achter ons laten is de ster van Alfred Tesseron, eigenaar van Château Pontet-Canet, tot grote hoogte gestegen. Hoewel "slechts" een 5e cru classé, wordt Pontet-Canet in deze dagen gerekend tot de allergrootste Bordeaux’s.

De classificatie van 'grand cru classés' werd in 1855 opgesteld ter ere van de Wereldtentoonstelling in Parijs, feitelijk als een manier voor de grote Bordeaux’s om zich te presenteren. Het gaat om 61 wijnen die het neusje van de zalm van de Médoc vormen. Een succesvolle marketing truc avant la lettre, die inmiddels ruim 150 jaar stand houdt.

Natuurlijk is er kritiek op de classificatie, altijd geweest ook. Er zijn namelijk altijd underperformers die de titel onwaardig zijn, en nieuwkomers die op cru classé niveau presteren. Maar aan de 1855 classificatie verandert niets. Nouja, bijna niets dan: in 1973 promoveerde Château Mouton-Rothschild van deuxième naar premier cru. Het resultaat van jaren- en jarenlang lobbywerk, en op het etiket van de Mouton 1973 kunnen we de bescheiden woorden lezen: Premier je suis, Second je fus, Mouton ne change.

Als je de decennia doorwandelt zie je dat veruit de meeste châteaux goede en minder goede tijden kennen. Met meestal een opwaartse lijn als er een nieuwe eigenaar komt, en een neergaande lijn als zijn of haar nakomelingen weinig interesse meer in het bezit tonen.

Château Pontet-Canet vormt daarop bepaald geen uitzondering. Op het moment dat de classificatie werd vastgesteld beleefde het château minder glorieuze tijden, en zo werd het niet meer dan een 5e cru. Na een betere tijd in de tweede helft van de 19e eeuw is Pontet-Canet vervolgens afgegleden in een diep, heel diep dal. Halverwege de 20e eeuw was de naam Pontet-Canet ongeveer synoniem voor “under-achiever” en de wijn was onder meer de (non-vintage!) huiswijn van de Franse spoorwegen.

Ondenkbaar vandaag de dag. Het heeft de Tesserons decennia gekost, maar de ruïne die ze aantroffen hebben ze weten te herstellen tot een prachtig paleis, en de jeugdige Pontet-Canets die nu en primeur worden aangeboden zijn binnen enkele dagen, en soms enkele uren, uitverkocht. Sinds de jaargang 2003 worden er geen pesticiden meer gebruikt in de wijngaard en wordt er geploegd in plaats van gespoten. De laatste jaren staan zelfs in het teken van een transitie naar biodynamisch werken, en dat blijft een opvallende stap in het toch vrij traditionele Bordeaux. Het ploegen gebeurt nu weer met het paard, want een paard drukt de aarde minder hard aan dan een traktor, en zorgt zo voor meer lucht en leven in de ondergrond.

Deze 2004 werd in 15 dagen geoogst tussen 30 september en 18 oktober 2004. De opbrengst voor deze wijn dit jaar bedroeg 46 hectoliter per hectare.

Pontet-Canet is over het algemeen een stevige wijn die tijd nodig heeft om op dronk te komen. De tweede wijn is toegankelijker, en ook bedoeld om jonger te drinken. Deze 2004 begint nu op dronk te komen maar kan zonder problemen nog enkele jaren worden weggelegd. Het is in ieder geval een wijn om bij het eten te drinken, bijvoorbeeld bij een stevig stuk (rood) vlees of bij een wildschotel.

Grotere kaart weergeven