Verleidelijke geur, enigszins gepolijst. Aantrekkelijk fruit en een spoor vanille. Mondvullend, rijk en ook iets pittig. Tegenover z’n wat romige kant staan goede (voor de frisheid zorgende) zuren. Eigenlijk gewoon een erg lékkere wijn.

Oorspronkelijk hoorden de wijngaarden van Belle-Vue bij Château de Gironville – een cru bourgeois uit de gemeente Macau – maar in 1996 is de vorige eigenaar de beste 9 hectare apart gaan vinifiëren met de ambitie om hier een extra mooie wijn te maken. Het gaat om grond (inmiddels 10 hectare) die tegen de appellation Margaux ligt: de buurman van Belle-Vue is de bekende Margaux cru classé Château Giscours.

In de lente van 2004 koopt Vincent Mulliez, die in de city wat geld had verdiend bij zakenbank JPMorgan, Château Belle-Vue van Rémy Fouin. Mulliez is geen vreemdeling in deze contreien: hij heeft een deel van zijn kindertijd in Bordeaux doorgebracht. Fouin blijft enige tijd als keldermeerster werkzaam op Belle-Vue, en in 2008 wordt hij opgevolgd door Marie Perez die al enige tijd voor hem werkte. Perez en technisch directeur Vincent Bache-Gabrielsen (afkomstig uit Noorwegen) worden bijgestaan door œnologue conseil Christophe Coupez, directeur van het Centre d’études et d’informations œnologiques de Pauillac.

Nieuwe eigenaar Mulliez heeft niet alleen op het personele vlak geïnvesteerd. Hij heeft ook een nieuwe kelder gebouwd, het château gerestaureerd en er zijn verschillende wijngaarden opnieuw beplant (en ondanks dat wordt er nog steeds geoogst van een aantal stokken uit het jaar 1907).

Mulliez werd beloond met een zeer geslaagde eerste oogst: het jaar 2004 is een erg goed jaar voor Belle-Vue. Natuurlijk had men alles in het werk gesteld om al het eerste jaar een zo goed mogelijk resultaat te behalen. Er is streng gesnoeid, er is met de hand geoogst. Aan het einde van het seizoen heeft men van dag tot dag de rijping in de verschillende percelen in de gaten gehouden, onder meer door het blind proeven van de druiven door een team professionals. Het klinkt bijna freaky, maar wat telt is het resultaat. Doel van het monitoren is in ieder geval om de druiven bij optimale rijpheid te plukken. Ook in de kelder heeft men het onderste uit de kan gehaald (zonder op deze plaats dieper in te gaan op de toegepaste vinificatiemethoden).

Zeer opvallend aan Belle-Vue is het zeer hoge aandeel Petit Verdot in de wijn (meer dan 21%), en het gebruik van Carmenère.

Petit Verdot zien we in Bordeaux het meest aangeplant rondom Margaux. Het is een vrij laat rijpende druivensoort die structuur en kleur aan een wijn geeft, en áls een domein ‘m al gebruikt in z’n blend, dan is dat meestal maar voor een paar procent. De meer dan twintig procent die op Belle-Vue gebruikt wordt geeft de wijn een duidelijk eigen signatuur zowel wat betreft aroma’s als structuur.

En over de Carmenère: in de definitieve blend van de 2004 kwam slechts een half procent van deze obscure druivensoort terecht, de aanplant op Belle-Vue beslaat zo’n 3%. Maar het betreft jonge aanplant. Vroeger was er veel Carmenère in Bordeaux, tegenwoordig komen we de druif vooral in Chili tegen. Hij werd ooit vanuit Bordeaux daarheen gebracht, nam daar vervolgens een grote vlucht, en verdween tegelijkertijd bijna volledig van z’n geboortegrond. Belle-Vue grijpt met nieuwe aanplant bewust terug naar het verleden.

Zoals men overigens ook doet met de oorspronkelijke – toelopende – flesvorm. Maar voordat de Belle-Vue op fles gaat rijpt de wijn zo’n 15 maanden op speciaal geselecteerde eiken vaten afkomstig uit Hongarije en – dichter bij huis – de Tronçais (midden Frankrijk). Van deze vaten is 40% nieuw, en 60% een jaar oud.

Grotere kaart weergeven