Lekker sappig, cassis fruit, rond, soepel en puur. Zo heerlijk drinkbaar kan cabernet franc zijn. Wat aardser van karakter dan de pinot meunier.

René van Heusden in Perswijn jan/feb 2011: "Orléans Blanc 2009 van chardonnay en zonder hout, in de slanke stijl van Chablis, en de nog intrigerender Orléans Rouge 2009 van hoofdzakelijk pinot meunier (met aanvulling van wat pinot noir). Heerlijk fruitig en frivool – en ideaal voor blindproeverijen! Piel vertelde dat Fransen, zelfbenoemde kenners als ze zich wanen, er totaal van in verwarring raken. De Orléans-Cléry 2008 is een wat steviger rode van cabernet franc, met meer beet. Alledrie kosten ze slechts € 7,90."

Wat is er leuker dan in een Parijs tentje lekker foie-de-veau met gebakken ui te gaan eten, of pied-de-cochon, of tête-de-veau, en daarbij dan een pichet of fles gekoelde rode huiswijn te drinken? Ik kan weinig bedenken. Over het eten zou ik lang kunnen uitwijden, maar het gaat nu even over de wijn. Zo’n huiswijn is gemaakt om lekker te drinken bij goed eten, verfrissend want licht gekoeld. Een licht verteerbare wijn. Waarvan de fles op is voordat je er erg in hebt. En hoe zou dat nou komen? Omdat het geen nip-wijn is maar een lekkere drink-wijn. Vooral niet te zwaar.

Waar komt dit soort wijn nou vandaan vroeg ik me op een gegeven moment af. Het bleek dat dit soort wijn uit de Loire kwam, naast ons bekende gebieden als Touraine en Anjou ook Orléans. Vroeger een wijngebied van enige importantie, nu vrij obscuur, en in Nederland al helemaal niet te vinden.

Toen ik begin 2008 naar de Salon des Vins de Loire in Angers ging ben ik ook eens gaan kijken of er wijnen waren uit Orléans. En die waren er, hoewel niet veel. Wie er wel waren: Bénédicte en Hubert Montigny-Piel van Clos Saint-Fiacre. Eén van de voortrekkers van dit gebied. Geproefd, en eigenlijk meteen verkocht. Zo’n wijn waarbij je denkt “doe nog maar een glas”, maar dat is niet de bedoeling op z’n beurs. In april ben ik bij Hubert op bezoek gegaan in Mareau-aux-Prés, zo’n 12 kilometer ten Zuidwesten van de stad Orléans. Een bezoek dat qua tijd uit de hand liep, want de gepassioneerde Hubert wilde alles laten zien. En zo stapten we na bezichtiging van de kelders in de auto om een tour langs de wijngaarden van Clos Saint-Fiacre te maken. Boeiend om te zien hoe wijngaarden van elkaar kunnen verschillen. De stokken van Hubert staan er goed onderhouden en streng gesnoeid bij, maar tussen de rijen tiert welig het onkruid en gras, want er wordt hier niet met chemicaliën gespoten. Gezonde grond, waar allerlei micro-oganismen leven die belangrijk zijn voor het natuurlijk evenwicht in de grond.

De buurman brengt minder tijd door in z’n wijngaard, hoeft ook niet, want de bestrijdingsmiddelen doen veel werk voor hem. Deze wijngaard is niet groen maar bruin: aarde zonder leven. Er hoeft ook minder gesnoeid en weggeknipt te worden, want de buurman gaat voor kwantiteit. Needless to say, Hubert gaat voor kwaliteit. Voor wie het wil weten: hij haalt 45 hectoliter van een hectare, en dat is weinig. De stokken hebben de mooie gemiddelde leeftijd van 25 jaar.

In 2001 namen Hubert en Bénédicte (beiden mid-30) het familiebedrijf over met de wens om er wijnen te gaan maken die “authentiek zijn, typisch voor hun herkomst, en van grote kwaliteit. Zo wil Hubert een lichte rode wijn te maken, passend bij deze Noordelijk gelegen wijnstreek. Hij streeft daartoe een lage extractie na, waarmee de wijn licht van structuur is. Dat maakt dat de wijn sappig en makkelijk is. Wel komt de wijn intens over, wat mede komt door de lage rendementen en de vitaliteit en rijpheid van het geoogste fruit. En ook de zogenaamde koude-behandeling (inweking van de most gedurende één etmaal), bij aanvang van de vinificatie draagt bij aan de vorming van intense aroma’s en een mooie frisheid. Deze zomer-rood is licht gekoeld het lekkerst.

Origineel aan de wijn zijn de gebruikte druivensoorten, althans één daarvan: de pinot meunier die 80% van de assemblage uitmaakt. Als deze druif al bekend is, dan is het van zijn aandeel in de Champagne. De resterende 20% betreft pinot noir. Wel bekend. Ook van de Champagne, maar natuurlijk vooral van de Bourgognes.

Deze Orléans is niet bedoeld als bewaarwijn, maar om te zien dat een goede wijn zonder problemen best wat kan ouderen heb ik de 2002 geproefd. En die was onverwacht goed: bessig, licht, zacht en verfijnd. Enfin, laat ik besluiten met wat ik me had voorgenomen niet te doen: u deze wijn aanraden! Tenzij uw voorkeur uitgaat naar een ronde houtgerijpte wijn, laat in dat geval de Orléans aan u voorbijgaan.

Grotere kaart weergeven