Drink deze wijn bij voorkeur heel licht gekoeld. Door de aard van de pinot meunier komt ie ranker, droger over dan een gamay. En frisser dan een 100% pinot noir. Wat begon als een experiment, een persoonlijke coup de foudre, groeide uit tot een succesnummer. Als licht-rood dan echt een trend gaat worden (hè hè eindelijk…!) dan is dit de wijn om zeker te proberen. De wijn heeft iets rokerigs, heeft een expressief bouquet en drinkt veel te makkelijk weg. Vriendenwijn is dit, officieus biologisch. Interessant detail voor de hobbyist: rendement voor deze wijn is slechts 30 hl/ha, en dat verklaart z'n intensiteit!

René van Heusden in Perswijn jan/feb 2011: "Orléans Blanc 2009 van chardonnay en zonder hout, in de slanke stijl van Chablis, en de nog intrigerender Orléans Rouge 2009 van hoofdzakelijk pinot meunier (met aanvulling van wat pinot noir). Heerlijk fruitig en frivool – en ideaal voor blindproeverijen! Piel vertelde dat Fransen, zelfbenoemde kenners als ze zich wanen, er totaal van in verwarring raken. De Orléans-Cléry 2008 is een wat steviger rode van cabernet franc, met meer beet. Alledrie kosten ze slechts € 7,90."

Hubrecht Duijker in Het Financieele Dagblad mei 2010: "In dit geval geldt zeker: klein is fijn. Dat blijkt op Clos Saint-Fiacre, gelegen in Mareau-aux-Prés, een dorp op de zuidoevervan de Loire. Dertig jaar geleden bezocht ik dit dorp voor het eerst en toen al vond ik de wijnen heel lekker. Die kwalificatie verdienen ze nog steeds. De wijnakker, die wordt geleid door Hubert Piel, diens vrouw Bénédicte (wier familie het domein begon) en hun oom Jacky Montigny, bestrijkt twintig hectare die met respect voor de natuur wordt gecultiveerd. Er staat dus onkruid tussen de druivenstokken om de wortels dieper te doen groeien en het rendement te beperken. In combinatie met een doordachte bereiding — inclusief een koude schilweking om een optimaal aroma te verkrijgen — ontstaan aldus kostelijke wijnen. De witte Clos Saint-Fiacre 2009, vervaardigd van alleen chardonnay, geeft een sappige, door fris citrusfruit plus wat appel en peer getypeerde smaak die behalve een vleugje kruidigheid een hint heeft van mineraligheid. Een beetje à la Chablis. Minstens zo veel genoegen geeft de rode 2008, een koel te schenken compositie van voornamelijk pinot meunier (vooral groeiend in de Champagne) met een vijfde deel pinot noir. In deze Orléans proeven we veel sappig fruit van rode vruchtjes en bessen, aangevuld door subtiele schakeringen van kruiden en specerijen. Puur plezier, wat wil een mens nog meer?"

Cuno van 't Hoff in de Wijnalmanak 2011 over de rouge: "Wat een beestachtig lekker glas hebben we hier! Werkelijk alles wat je mag verwachten van een Loire-wijn, treffen we in deze grappige mix van 80% pinot meunier en 20% pinot noir aan. Van een verfijnde zwarte peper, die een lichte tinteling op de tong teweegbrengt, tot salmiakdropjes, kersen, kleine zure besjes en een bedeesde rokerigheid. Om het geheel af te blussen met veel, heel veel sap. En daar houden we van, dat drinkt zo lekker door. Koel serveren. Ergens tussen de 14 en 16 graden. En je gaat een opwindende avond tegemoet." (3 sterren)

Nicolaas Klei op By The Grape maart 2010 over de rouge: "Vrolijk, fruitig, rokerig (kom daar nog eens om, tegenwoordig!), plezant met pit, of, technischer gezegd, frisse zuren en een piepklein fijn bittertje. Ik heb al ingeslagen, maar ben zo vriendelijk geweest wat voor u over te laten. En in Zin van oktober 2009: "Rond Orleans maken ze van pinot meunier eigenwijs lekkere wijn. Roodfruitig, zoals beaujolais hoopt te zijn."

Mariëlla Beukers in De WijnWebWinkelgids over de rouge: "Parijs, een gezellige bistro en een bord met stevig bistro-eten, tikje vettig hier en daar. Kannetje wijn erbij, beetje zurig, maar precies passend bij het eten. Zo'n wijn die je gedachteloos wegdrinkt, druk pratend en etend. Vanouds komen die bistrowijnen uit de Loire. En nu kun je dit soort wijn ook in Nederland kopen, gewoon uit een fles. Deze Clos Saint-Fiacre geurt naar kersen, vuursteen en sinterklaasschuimpjes. De smaak is fris, zurig en fruitig, met veel rood fruit. Over vinificatie en zo gaan we hier helemaal niet praten. Deze wijn moet je gewoon drinken!"

Harold Hamersma in HP/De Tijd augustus 2009: "De Clos Saint-Fiacre van Montigny-Piel beantwoordt volledig aan de eisen van de moderne wijndrinker: het is rood (een blend van pinot meunier en pinot noir) dat goed koel gedronken kan worden. Licht, intens, zuiver en dorstlessend."

Wat is er leuker dan in een Parijs tentje lekker foie-de-veau met gebakken ui te gaan eten, of pied-de-cochon, of tête-de-veau, en daarbij dan een pichet of fles gekoelde rode huiswijn te drinken? Ik kan weinig bedenken. Over het eten zou ik lang kunnen uitwijden, maar het gaat nu even over de wijn. Zo’n huiswijn is gemaakt om lekker te drinken bij goed eten, verfrissend want licht gekoeld. Een licht verteerbare wijn. Waarvan de fles op is voordat je er erg in hebt. En hoe zou dat nou komen? Omdat het geen nip-wijn is maar een lekkere drink-wijn. Vooral niet te zwaar.

Waar komt dit soort wijn nou vandaan vroeg ik me op een gegeven moment af. Het bleek dat dit soort wijn uit de Loire kwam, naast ons bekende gebieden als Touraine en Anjou ook Orléans. Vroeger een wijngebied van enige importantie, nu vrij obscuur, en in Nederland al helemaal niet te vinden.

Toen ik begin 2008 naar de Salon des Vins de Loire in Angers ging ben ik ook eens gaan kijken of er wijnen waren uit Orléans. En die waren er, hoewel niet veel. Wie er wel waren: Bénédicte en Hubert Montigny-Piel van Clos Saint-Fiacre. Eén van de voortrekkers van dit gebied. Geproefd, en eigenlijk meteen verkocht. Zo’n wijn waarbij je denkt “doe nog maar een glas”, maar dat is niet de bedoeling op z’n beurs. In april ben ik bij Hubert op bezoek gegaan in Mareau-aux-Prés, zo’n 12 kilometer ten Zuidwesten van de stad Orléans. Een bezoek dat qua tijd uit de hand liep, want de gepassioneerde Hubert wilde alles laten zien. En zo stapten we na bezichtiging van de kelders in de auto om een tour langs de wijngaarden van Clos Saint-Fiacre te maken. Boeiend om te zien hoe wijngaarden van elkaar kunnen verschillen. De stokken van Hubert staan er goed onderhouden en streng gesnoeid bij, maar tussen de rijen tiert welig het onkruid en gras, want er wordt hier niet met chemicaliën gespoten. Gezonde grond, waar allerlei micro-oganismen leven die belangrijk zijn voor het natuurlijk evenwicht in de grond.

De buurman brengt minder tijd door in z’n wijngaard, hoeft ook niet, want de bestrijdingsmiddelen doen veel werk voor hem. Deze wijngaard is niet groen maar bruin: aarde zonder leven. Er hoeft ook minder gesnoeid en weggeknipt te worden, want de buurman gaat voor kwantiteit. Needless to say, Hubert gaat voor kwaliteit. Voor wie het wil weten: hij haalt 45 hectoliter van een hectare, en dat is weinig. De stokken hebben de mooie gemiddelde leeftijd van 25 jaar.

In 2001 namen Hubert en Bénédicte (beiden mid-30) het familiebedrijf over met de wens om er wijnen te gaan maken die “authentiek zijn, typisch voor hun herkomst, en van grote kwaliteit. Zo wil Hubert een lichte rode wijn te maken, passend bij deze Noordelijk gelegen wijnstreek. Hij streeft daartoe een lage extractie na, waarmee de wijn licht van structuur is. Dat maakt dat de wijn sappig en makkelijk is. Wel komt de wijn intens over, wat mede komt door de lage rendementen en de vitaliteit en rijpheid van het geoogste fruit. En ook de zogenaamde koude-behandeling (inweking van de most gedurende één etmaal), bij aanvang van de vinificatie draagt bij aan de vorming van intense aroma’s en een mooie frisheid. Deze zomer-rood is licht gekoeld het lekkerst.

Origineel aan de wijn zijn de gebruikte druivensoorten, althans één daarvan: de pinot meunier die 80% van de assemblage uitmaakt. Als deze druif al bekend is, dan is het van zijn aandeel in de Champagne. De resterende 20% betreft pinot noir. Wel bekend. Ook van de Champagne, maar natuurlijk vooral van de Bourgognes.

Deze Orléans is niet bedoeld als bewaarwijn, maar om te zien dat een goede wijn zonder problemen best wat kan ouderen heb ik de 2002 geproefd. En die was onverwacht goed: bessig, licht, zacht en verfijnd. Enfin, laat ik besluiten met wat ik me had voorgenomen niet te doen: u deze wijn aanraden! Tenzij uw voorkeur uitgaat naar een ronde houtgerijpte wijn, laat in dat geval de Orléans aan u voorbijgaan.

Grotere kaart weergeven