Allereerst: drink deze mousserende wijn ijskoud. Doorgaans is dit geen aanbeveling voor een wijn, maar aangezien deze wijn zoet is (zachtzoet, niet mierzoet) vraagt ie om extra frisheid en die komt zowel van de bubbeltjes als van een goede koeling. Haal ‘m bijvoorbeeld een half uur voor openen uit de ijskast en leg ‘m dan in de vriezer. En vervolgens de wijn natuurlijk niet vergeten!

Waar de rosé wat cassis-achtig overkomt is de blanc appelig. Dit is super puur en fris vruchtensap dat bijna te makkelijk wegdrinkt. Oppassen dus. Maar door het lage alcoholpercentage kun je wel weer een glaasje extra drinken.

In de neus tref je ook gistaroma’s aan, zodat je een beetje het gevoel heb dat je op een nazomerse dag bij de wijnboer binnenloopt.

Philippe Gourdon is niet alleen een extreme purist, want zeer streng in de leer wat betreft biodynamie, hij is ook een uitvinder. Op de Zéro staat geschreven “Méthode Originale” en dat betekent niets minder dan dat de toegepaste methode volstrekt origineel is en door niemand anders wordt gebruikt dan Gourdon zelf. Hij heeft ‘m zelf uitgedacht, en in elkaar geknutseld. Mede daarom is het eindproduct een Vin de Table en geen AOC Saumur, want wat hij doet past niet in het straatje van de INAO – in de verste verte niet zelfs.

Wat houdt het in? Boven de cuve waarin de vergisting plaatsvindt plaatst Gourdon een enorme ballon. Alles wat tijdens de vergisting het vat uit borrelt (voornamelijk koolzuur, maar ook de geuren die bij de vergisting horen) wordt opgevangen in deze – uiteindelijke metershoge – ballon.

Dan, op het moment dat suikers en zuren elkaar precies in evenwicht houden, kapt Gourdon de vergisting af. Volgens zijn vrouw Françoise valt dat moment suprème steevast op een zondag. Hoe dan ook, Gourdon koelt de most af zodat de gistcellen ophouden hun werk te verrichten. Wat er aan alcohol op dat moment onbreekt (we zitten rond de 8,5%) zit aan suikers nog in de wijn. Pure druivensuikers.

Voordat Gourdon bottelt perst hij eerst de ballon leeg, terug het vat in, zodat de wijn door toevoeging van z’n ‘eigen’ koolzuur mousserend wordt. De gistingsaroma’s die meekomen bepalen verder voor een belangrijk deel het karakter van de wijn.

Nederland moet de Zéro nog ontdekken, maar in dit eerste jaar heeft de wijn in ieder geval Elsevier en De Volkskrant gehaald, en Nicolaas Klei koos de wijn bij de presentatie van het eerste nummer van By The Grape. Op dat soort events is het lastig de wijn echt koud te houden, thuis heeft u dat natuurlijk wel goed in de hand.

Eén ding: er wordt in Nederland vaak nog lelijk gaan over zoet. Zoet mag niet, serieuze wijn is niet zoet maar droog, en zoet is voor het uitstervende ras van Belinda-rokende blonde pruiken. Nu is de Zéro inderdaad geen bloedserieuze wijn maar een ‘plezier- of vriendenwijn’. Wat wel serieus is is de kwaliteit. De Zéro blinkt uit in zuiverheid en dat is ook makkelijk te proeven.